Route 5 · vanaf zonsondergang
Waar je eet, waar je drinkt, waar je naar het theater gaat. En voor welke avonden van het jaar het de moeite waard is de reis te boeken.
Cagliari verandert na zevenen. De historische wijken hebben elk een eigen karakter, en dat gaat niet om modieuze zaken: het is de vorm van de straten. De Marina is een raster van steegjes tussen de haven en Castello, Stampace is de wijk van de werkplaatsen, Castello bestaat uit trappen en pleintjes met uitzicht, Villanova heeft lage huizen en binnenplaatsen.
Dit is geen gids voor uitgaansgelegenheden — we raden er geen aan, dat zou reclame zijn. Het is een kaart van hoe de avond hier in elkaar zit, en van de plekken met een openbaar programma: theaters, kunstcentra, festivals. De rest ontdek je al lopend.
Te voet · 15 minuten lopen vanaf Via Mameli
Om te begrijpen wat je ’s avonds gaat eten, kun je ’s ochtends langs de markt gaan. De Mercato civico di San Benedetto is de grote overdekte markt van de stad: het historische pand aan via Cocco Ortu, geopend op 1 juni 1957, heeft twee verdiepingen van elk ongeveer vierduizend vierkante meter. Sinds maart 2025 is dat pand dicht voor werkzaamheden die twee jaar moeten duren, en is de markt verhuisd naar een tijdelijke constructie aan piazza Nazzari — vierduizend vierkante meter overdekt en ongeveer honderdzeventig zaken. De tijdelijke constructie is modulair, van metaal en zonder lasnaden: hij is gemaakt om te worden gedemonteerd en elders weer opgebouwd. Er is ook een seizoensmarkt voor zee-egels, van november tot mei.
De Marina ontstaat in de Pisaanse tijd als volkswijk onder de naam Lapola, om de havenmagazijnen en de huizen van wie er werkte: het is de wijk met de meeste restaurants en cafés van de stad. Stampace ontstond ten westen van Castello als toevlucht voor de bewoners van Santa Igia en was de wijk van de werkplaatsen van ambachtslieden en kunstenaars; hier staat de kerk van Sant’Efisio, volgens de overlevering gebouwd boven de gevangenis van de heilige, en hier zitten wij. Castello is de hoge wijk, middeleeuwse steegjes, trappen en pleintjes die uitkijken over de golf. Villanova was de wijk van wie de velden en de wijngaarden bewerkte: lagere huizen, binnenplaatsen, en de riten van de Goede Week met de processies van de broederschappen.
Opera- en symfoniestichting aan via Sant’Alenixedda, met een opera-, ballet- en concertseizoen verspreid over het hele jaar. De zaal heeft zestienhonderdachtentwintig plaatsen. Het gebouw komt voort uit een landelijke prijsvraag uit 1964 en geldt vandaag als een van de architectonische symbolen van het brutalisme in de stad.
Tussen 1944 en 1947 gebouwd door de architecten Oddone Devoto en Emilio Stefano Garau uit Cagliari, om de stad weer een theater te geven na de theaters die in de oorlog verloren gingen. Een brand sloot het in 1982; de gemeente heeft het gerestaureerd. Nu wordt het beheerd door CeDAC Sardegna en het Festival Internazionale Jazz in Sardegna, met dans, muziek, theater, circus, film en voorstellingen voor kinderen in drie zalen. De foyer, de «Fuaiè», is ook buiten de voorstellingen om open.
Aan via San Lucifero, in Villanova. Centrum voor hedendaagse kunst met tentoonstellingen, concerten, festivals, ontmoetingen en een openluchttheater op de binnenplaats; in de zomer is het avondprogramma vol — jazz, film in de originele taal, poëzie. Het gebouw is het eerste openbare slachthuis van de stad, tussen 1845 en 1852 gebouwd naar een ontwerp van de militair ingenieur Domenico Barabino: het was slachthuis tot 1964, daarna stalling voor gemeentevoertuigen, en het opende in 1993 als kunstcentrum.
Aan zee, richting de landtong. Het complex ontstaat in de zeventiende eeuw als opvang- en quarantaineplek, en is nu een centrum met tentoonstellingen, congressen, concerten — waaronder het festival Karel Music Expo — en educatieve activiteiten. Er is een vaste tentoonstelling over hoe het gebouw van plek voor medische afzondering culturele ruimte werd. Het ligt een paar minuten van het pad van de Sella del Diavolo: doe je die route overdag, dan is dit de vanzelfsprekende afsluiting van de dag.
Aan largo Carlo Felice, in de ruimtes onder het stadhuis. Het is de expositieruimte van het gemeentelijk historisch archief, opgericht in 1326: perkamenten, papieren en codices van de veertiende tot de twintigste eeuw, plus kaarten, handschriften en foto’s, met wisselende tentoonstellingen. Alleen al de oude afdeling telt achthonderdeenendertig dozen. Het is vijf minuten van ons vandaan en de juiste plek voor een uurtje voor het eten.
Het komt voort uit een plechtige gelofte die de Comune di Cagliari op 11 juli 1652 aflegde tijdens de pest, en die sindsdien elk jaar is nagekomen — ook onder de bombardementen van 1943. De stoet vertrekt bij de kerk van Sant’Efisio, in Stampace, en legt heen en terug ongeveer tachtig kilometer af tot Nora. Er lopen meer dan tweeduizendachthonderd mensen in klederdracht uit heel Sardinië mee en meer dan tweehonderd ruiters. De wagen rijdt over «sa ramadura», een tapijt van bloemen en bloemblaadjes dat langs de route wordt uitgestrooid. Het feest is voorgedragen voor het Immaterieel Werelderfgoed van UNESCO.
Het is in 1996 in Cagliari ontstaan en vindt nu in tientallen gemeenten plaats: één weekend lang gaan monumenten en normaal gesloten plekken open voor het publiek, met rondleidingen door vrijwilligers en studenten, gratis toegankelijk. De editie van 2026, de dertigste, vond in Cagliari plaats op 18 en 19 april en telde meer dan honderdvijftienduizend bezoeken. De data veranderen elk jaar: kijk op de site.
Op een vrijdag eind september brengt de Università di Cagliari het onderzoek naar het plein, met tentoonstellingen, voorstellingen, concerten, spellen en lezingen voor iedereen. Het maakt deel uit van het Europese project SHARPER, dat in dertien Italiaanse steden plaatsvindt en gefinancierd wordt door de Marie Skłodowska-Curie-acties van Horizon Europe.
De Mercato di San Benedetto zit in een tijdelijk pand aan piazza Nazzari zolang de werkzaamheden duren: kijk op de pagina van de gemeente voordat je naar via Cocco Ortu gaat. De programma’s van de theaters en van EXMA veranderen van maand tot maand, en de data van Monumenti Aperti veranderen elk jaar.
Heb je maar één avond: een aperitief in Castello voor de zonsondergang vanaf het Bastione, eten in Stampace of in de Marina, en daarna de wijk die je het liefst hebt. Heb je er twee, plan de tweede dan in het theater.
Openingstijden en tickets schrijven wij niet op: elke halte verwijst naar de site van wie hem openhoudt. Die veranderen, en de juiste bron is de hunne.
Halverwege de route
140 Grammi zit in Via Mameli 91, in Stampace, onder Castello: hier begint deze wandeling en hier komt hij terug. Wil je de tafel klaar vinden, reserveer dan. Op woensdag is de Carbonara voor de halve prijs.
Cookies helpen ons te begrijpen hoe de site wordt gebruikt en onze campagnes te voeren. U kunt ze aanvaarden of weigeren: de site werkt hoe dan ook. Privacybeleid · Cookiebeleid · Algemene voorwaarden
